….Een koe in barensnood, een geit op de trampoline, een kat in de wasmachine, een bluffende hond en een röntgenfoto van een drumstick… Voor alle dieren -of onderdelen daarvan- is een hoofdrol weggelegd in korte verhalen. Vermakelijk, informatief en soms ontroerend. Infotainment uit een dierenartsenpraktijk!

Aangemoedigd door een enthousiast lezerspubliek heeft Diederick zijn twee wekelijkse column voor een huis aan huis krant, gebundeld. Volg de dierenarts op zijn avonturen, die bij vlagen doen denken aan die van zijn illustere voorganger James Herriot. Ook al zijn de tijden veranderd en is de diergeneeskunde in snel tempo doorontwikkeld, het werk van een praktiserend dierenarts is nog steeds verbonden met de kern van het leven: geboren worden, leven en sterven. ‘Kopjeduikelen’ is geïllustreerd en vormgegeven door Perry Taylor. Meer over Perry op www.labaguettemagique.com .

Hier volgt een stukje uit de columns waar de titel op is geinspireerd.

Kopjeduikelen

… Net op het moment dat ik denk “dat gaat nog wel goed” hoor ik een enorme krak en valt de vaars voorover door het hek, in de greppel die erachter ligt! In een erbarmelijke houding om haar kalf te baren slagen we er toch in om het dier, nu bijna op haar rug, te verlossen.

“Of dit er nog allemaal bij hoort” vraagt Margriet zich af, waarop ik haar verzeker dat we in elk geval genoeg ruimte hebben achter de koe. Als dierenarts heb je allerhande gereedschap in je auto, dus ook een kniptang om het prikkeldraad door te knippen waar de vaars in hangt. Dit staat zó onder spanning dat het met een zwiep rakelings langs mijn gezicht zwiept en nog nét even m’n bovenarm meeneemt,  met een “kras in de lak”  tot gevolg. Een lang touw hoort ook tot de standaarduitrusting. Als de boer met de tractor aan komt rijden zijn alle poten bij elkaar gebonden zodat de koe weer uit de greppel kan worden getrokken. Als deze even later weer op de poten staat, zie je bijna een levensgroot vraagteken boven haar kop. De broers laten we achter met een kapot hek en ik poets de vraagtekens weg bij Margriet. “Al die improvisatie hoort bij het vak” hoor ik mezelf tegen haar zeggen. “Als het niet gaat zo als het moet, dan moet het maar zoals het gaat”…

Huzarenstukje

…Ondanks pijnstilling bleef de koe onrustig bij het openen van de buik, gelukkig bleef ze staan. We troffen een kluit darmen aan die niet zouden misstaan als opgeblazen ballonnen op een kinderfeestje. Je kent ze wel: mensen die in korte tijd een olifant of giraffe uit zo’n lange ballon kunnen maken. De weg terug naar de oorspronkelijke ballonvorm zie je ze echter nooit maken. Dat was de uitdaging waar wij ons voor geplaatst zagen. Om niet voortijdig valse hoop of wanhoop uit te spreken blijft een eerste fase van zo een operatie redelijk tekstloos. Des te meer worden gezichten bestudeerd. Als het er op aan komt, zijn woorden niet nodig om op te maken hoe de vlag er bij hangt. Aan het gezicht van Mulder kon ik aflezen dat het ook voor zijn begrippen een zeldzaam strakke toestand was. Ik stelde vast waar de afsnoering zijn oorsprong had. Vergelijk het met de as van een propeller. Hans slaagde er vervolgens in om de alles verlossende draaibeweging te maken die de kluwen ontrafelde. In die handeling danste koe en collega een paar passen waarbij niet duidelijk was wie leidde. De koe werd direct rustiger en de eerste ontspannende grappen werden weer gemaakt. Voor mij was het duidelijk dat collega Hans een hedendaagse Huzaar was. Wikipedia: “De Huzaren waren van oorsprong Hongaarse ruiters die in de keizerlijke Oostenrijkse legers ten strijde trokken… Bontgeklede ruiters die beschikten over een grote ruiterkunst…. De Huzaren werden vooral ingezet om vijandelijk gebied te verkennen…”…